1. Dünya Savaşı'nda Almanların Osmanlılara Dikte Ettiği Cihat Politikası

Sipariş numarası ile siparişinizi takip edebilirsiniz.
Havale / EFT ile yapılacak ödemelerde açıklama kısmına mutlaka KY ile başlayan sipariş takip numaranızı yazmanızı rica ediyoruz.
Bu andan itibaren 7 gün içinde, siparişinizi hazırlanmak üzere işleme alınabilmesi için siparişinize ait ödemenin Kitapavrupa'ya ulaşması beklenecektir.
Ödeme ulaşmadığı taktirde, 2 kez ödemeyi hatırlatan e-posta gönderilecek, ödeme ulaşmadığında ise 7 gün sonra siparişiniz otomatik olarak iptal edilecektir.

Online IBAN Havale / E FT ile ödemenizi KitapAvrupa UG adına aşağıdak hesaba yapabilirsiniz. Avrupa Birliği ülkeleri içersinde IBAN ile ödemelerden havale ücret, alınmamaktadır.

KITAPAVRUPA UG
IBAN: DE65 1001 0123 0272 2865 22
BIC/Swift: QNTODEB2XXX

OLINDA BANK

Not: Havale bilgilerinizi e-posta ile bize ulaştırabilirseniz, işlemleri daha hızlandırmamıza yardımcı olursunuz.

1. Dünya Savaşı'nda Almanların Osmanlılara Dikte Ettiği Cihat Politikası

Edward Frederic Benson ,

DORLİON YAYINLARI

Birinci Dünya Savaşı genellikle cephelerdeki çatışmalar üzerinden anlatılır; ancak bu sayfalarda, savaşın daha sessiz ama etkisi daha derin bir yönüyle karşılaşıyoruz: inancın siyasetin hizmetine nasıl sokulduğu. Aynı başlık altında bir araya getirilen iki eserden oluşan kitabımız, Osmanlı Devleti’nin ilan ettiği “cihat”ın yalnızca dinî bir çağrı olup olmadığını, büyük güçlerin stratejik hesapları içinde şekillenen bir araç hâline gelip gelmediğini konu ediniyor.
Christiaan Snouck Hurgronje, İslam dünyasını yakından tanıyan bir araştırmacı olarak, cihat kavramının tarihsel anlamı ile savaş yıllarında yüklenen anlamı arasındaki farkı soğukkanlı bir çözümlemeyle ortaya koyuyor. Edward Frederic Benson ise daha eleştirel ve zaman zaman sertleşen bir üslupla, Almanya’nın bu süreci nasıl yorumladığını ve kendi çıkarları doğrultusunda nasıl yönlendirmeye çalıştığını gözler önüne seriyor. Bu iki bakış yan yana geldiğinde, aynı olayın ne kadar farklı şekillerde okunabildiği açıkça görülüyor.
Bu metinler, kesin yargılar dayatmaktan çok, okuru rahatsız eden sorularla baş başa bırakıyor. Dinî bir kavram ne zaman siyasetin aracı hâline gelir? Bir devlet, inancı gerçekten savunur mu, yoksa onu kullanır mı? Ve bu tür kararların arkasında görünen ile gerçek ne kadar örtüşür?